پاسخ: در پاسخ این پرسش به جا و درست، باید گفت: نه تنها یک حدیث بلکه روایات بسیار از پیامبر گرامى اسلام‏صلى الله علیه وآله وسلم آمده است که در آن نام و صفات و مشخّصات امامان بزرگوار و در برخى موارد مشخّصات عمومى یاران آنان نیز آمده است.

 براى رعایت اختصار به کتاب نفیس «اصول کافى» بسنده مى‏کنیم. این کتابى که در روزگار غیبت صغرى یعنى در فاصله‏ى سالهاى 260 - 329 هجرى قمرى نوشته شده و از این رو به زمان محدّثان و راویان از معصومان بسیار نزدیک است و احادیث آن از صحّت و استحکام خاصّى برخوردار است.(90)

 در این نوشته بیست حدیث درباره‏ى دوازده امام و صفات آنان آمده است و ما به نقل یک حدیث معروف - که به حدیث لوح نام بُردار است - اکتفا مى‏کنیم:

 ابوبصیر گوید: امام صادق‏علیه السلام فرمود:

 «روزى پدرم به جابربن عبداللَّه انصارى فرمودند:

 مرا با تو کارى است؛ هرگاه خلوتى یابیم. جابر گفت: هر زمان اراده فرمایید، در خدمت‏ام. روزى در خلوت با او دیدار کرد و فرمود: جابر! درباره‏ى لوحى که در دست مادرم، حضرت فاطمه‏علیها السلام دیده‏اى برایم سخن بگو. فاطمه‏ى زهراعلیها السلام چه گفت و نوشته‏ى آن لوح چه بود؟

 جابر گفت: خدا را گواه مى‏گیرم که در زمان رسول خداصلى الله علیه وآله وسلم وارد منزل حضرت فاطمه‏علیها السلام و به او میلاد امام حسین‏علیه السلام را تبریک گفتم. در دست آن حضرت لوحى سبز دیدن زمرّدسان، داراى نوشته‏اى درخشان و سپید، چون رنگ خورشید. عرض کردم: پدر و مادرم فداى شما، اى دخت گرامى رسول خدا! این لوح چیست؟

 فرمود: لوحى است که خداوند متعال آن را به پدرم هدیه کرده و در آن نام پدرم، شوهرم و دو فرزندم و از فرزندانم که اوصیایند آمده است. پدرم آن را به مژدگانى به من داد.

 جابر گفت: سپس مادرتان، حضرت صدّیقه‏علیها السلام (اى باقرالعلوم) آنرا به من دادند. من آن را قرائت کردم و از آن نسخه‏اى برداشتن. پدرم به او فرمود: جابر، آن را به من نشان ده. گفت: چشم. سپس پدرم با جابر به خانه‏ى او رفت. جابر نوشته‏اى از پوست آهو (یا کاغذ) آورد و به حضرت باقرعلیه السلام نشان داد. آن حضرت فرمود: جابر! در نوشته‏ات بنگر تا من آن را بر تو بخوانم.

 جابر در نوشته‏ى خود نگاه مى‏کرد و پدرم آن را قرائت مى‏فرمود. حتّى حرفى با هم تفاوت نداشتند. جابر گفت: خدا را گواه مى‏گیرم که در لوح فاطمه‏علیها السلام این چنین دیدم:

 این نبشته‏اى است از سوى خداوند ارجمند حکیم براى محمّد، پیامبر، فروغ، سفیر، پرده‏دار و راهنما از سوى او. روح الامین از جانب پروردگار جهانیان بر او نازل شد. محمّد! نام‏هاى مرا بزرگ شمار و سپاس‏گزار نیکى‏هایم باش و انکار آنها مکن. منم «اللَّه» - خداوندى که جز من نیست - شکننده‏ى جبّاران و چیره‏کننده‏ى ستم دیدگان و سزاى دهنده‏ى روز رستاخیز.

 همانا منم «اللَّه» خداوندى که جز من نیست. آن‏کس را که جز به لطف من امید دارد و یا از غیر عدل من مى‏ترسد، سخت کیفر دهم؛ چنان‏که کسى را چون او شکنجه نکرده باشم.

 اى محمّد! تنها مرا بپرست و بر من تکیه کن. همانا پیامبرى را برنیگیختم و روزگار او را کامل نکردم و به پایان نرسانیدم جز آن‏که برایش وصیى آوردم. تو را بر تمامى پیام آوران برتر نمودم و جاى‏نشین تو را بر تمام اوصیا. با دو شیر بچّه و دو فرزند دخترت، حسن و حسین، بر تو کرامت بخشیدم.

 حسن را پس از پدرش سرچشمه‏ى دانش خود داشتم و حسین را خزانه‏دار وحى خود آوردم. او را با تاج شهادت رستگارى دادم و او برترین شهیدان باشد. کلمه‏ى تامّه (حقایق بلند امامت و معارف) و همه‏ى دلایل رَساى خود را با او و در نزد او نهادم.بر محور عترت او، ثواب و عقاب. نخستینِ عترت او على سید عابدان و زیور دوستان گذشته‏ى من است و زاده‏ى او همانند جدّ ستوده‏اش، محمّد نام دارد. شکافنده‏ى هسته‏ى دانش‏ها و کانِ حکمت است. به زودى شکاکان در امر امامت حعفر (صادق) هلاک خواهند شد. انکار او چون انکار من است. این حکم پابرجاى من است که گرامى مى‏دارم جایگاه جعفر و او را با پیروان و یاران و دوستانش مسرور مى‏سازم. پس از روزگار او موسى را فتنه‏اى تاریک در تاریک فراگیرد؛ چرا که رشته‏ى پیمانم هرگز نگسلد و برهانم پنهان نگردد. [امامت و ولایت‏] و اولیاى من با جامى سرشار سیراب مى‏شوند. هر آن‏که کسى از آنان را نپذیرد احسان مرا انکار کرده و هرکس آیه‏اى از کتابتم را دگرگون سازد بر من دروغ بسته است.

 در پایان روزگار بنده و محبوب و برگزیده‏ام موسى، واى بر دروغ‏پردازان منکر على ولى و یار من! او آن‏کس است که سنگینى بار نبوّت [در امامت‏] را بر دوش او مى‏گذارم و با فیروزمندى بر آنها او را بیازمایم. او را دیوِ گردن‏فرازى [مأمون‏] بکشد و در شهرى که بنده‏ى صالح [ذوالقرنین‏] ساخته در کنار بدترین آفریده‏ام [هارون الرّشید] به خاک سپرده شود. این سخن حتمى است که او را به واسطه‏ى محمّد فرزند و جاى‏نشین و میراث دانش او نشاط بخشم. پس او کانِ دانش و جایگاه اسرار من بر مردمان است. کسى به او ایمان نیاورد مگر اینکه بهشت را منزلگه او سازم و شفاعت او را در هفتاد کس از خاندانش بپذیرم؛ آنان که همگى سزاوار آتش دوزخ باشند و رستگارى را براى او با پسرش على به اوج رسانم؛ آن‏که ولىّ و یاور و گواه در میان آفریدگان و امانت در وحى من باشد.

 از نسل او خواننده‏ى به راه من و خزینه دار دانشم حسن را بیافرینم و او را با پسرش م ح م د کامل کنم که تمامى جهانیان را مهر باشد. او داراى کمال موسى و پرتو عیسى و صبر ایوب است.

 اولیاى من در روزگار او (غیبت او) خوار شوند و سرهاى بریده‏ى آنان به‏سان سرهاى ترک و دیلم [کفّار و مشرکان‏] به هدیه فرستاده شود. آنان کشته و سوزانده شوند. و همواره در ترس و هراس زیست کنند. زمین از خونشان رنگین و صداى ناله و شیون در میان زنانشان بلند شود.

 آنانند به حق اولیاى من. هم بدیشان پرده‏هاى فتنه‏هاى تاریک در تاریک را کنار زنم و زمین لرزه‏ها و سنگینى‏ها و زنجیرهاى گران را برمى‏دارم. درودهاى پروردگارشان بر آنان باد و آننا هدایت یافتگان‏اند.»

 عبدالرحمن‏بن سالم گوید: ابوبصیر مى‏گوید: اگر در عمر خویش حدیثى جز این نشنوى، تو را کفایت کند. پس آن را حراست کن مگر از اهل آن.