در پاسخ به این پرسش‏ها همین قدر مى‏گوییم که این خواست خداوند است.

چرا به عقیده‌ی همه‌ی مسلمانان تعداد انبیاء یکصد و بیست و چهار هزار تن است، نه بیشتر و نه کمتر؟ چرا انتصابى بودند نه انتخابى؟ و چرا پیامبر اکرم آخرین آن‌هاست؟

چرا تعداد انبیاء در نزد یهود و نصارى آن قدر است که  آن‏ها عقیده دارند، نه بیشتر و نه کمتر؟ چرا انتصابى بودند نه انتخابى؟ و مثلاً چرا حضرت موسى یا حضرت عیسى باید آخرین آن‏ها باشد؟

چرا انسان داراى دو دست و دو پا و دو چشم و دو گوش است و هر دست و پا پنج انگشت دارد و تعداد دندان‏هاى هر انسان محدود و معین است؟ چرا بیشتر یا کمتر نیست؟ و هکذا....

ملاحظه مى‏کنید که از این چراها زیاد است و اگر دنبال شود، سر به درازا مى‏کشد. پس چه بهتر که بگوییم: این‏ها خواست خداوند و کار اوست و به ما مربوط نیست، قطعاً جهتى داشته و دارد، و کار حکیم سازندة جهان و آفریننده جهانیان بى‏حکمت و مصلحت نبوده و نیست، چه ما بدانیم و چه ندانیم!

بنابراین مى‏گوییم خداى عالم اراده کرده‏است که تعداد کل انبیا آن اندازه و تعداد پیشوایان بر حق و جانشیان پیامبر خاتم این قدر باشد «گر تو نمى‏پسندى تغییر ده قضا را»!

شیعه عقیده دارد که فعل بد مردم باعث غیبت آخرین امام شد و اگر مانعى در کار نبود، مسأله «غیبت» پیش نمى‏آمد، بلکه اصولاً غیبت آخرین پیشواى برگزیده خداوند عالم، سرّى از اسرار حق و رازى از رازهاى خداوندى است که از همان روز نخست، پیامبر به آن تصریح کرده‏بود. طول عمر و غیبت طولانى آن حضرت هم نه از نظر عقلى و نه از نظر شرعى اشکالى‏نداردحکیمى  کان جهان پاینده دارد