1) قطع ارتباط کلّى:

مسلمین بکلّى از پیشوا و رهبرشان بریده بوده و نماینده و سفیر خاصّى نیست و نامه و سفارشى از سوى آن حضرت - آن‏گونه که در دوران غیبت صغرى متداول بود - نمى‏بینند.

2) حاکمیت ظلم و جور در زمین:

بدین معنى که اسلام با آن نظام عادلانه‏اش از جوامع بشرى رخت برمى‏بندد و انحرافات و بیراهه‏رویها و ستم‏ها و جنگهایى که امروزه بشریت به خود مى‏بیند روى مى‏دهند.

3) شدّت و وضوح امتحان الهى:

به‏طور کلّى هر انسانى در این دوران با سه لغزشگاه مواجه مى‏شود که دین و دنیاى او را تهدید مى‏کند و هر فردى به میزان فداکارى و از خود گذشتگى و نیروى اراده‏اش مى‏تواند سعادت و آینده نیکو و پیروزى و موفقیتش را در آزمون خداوندى تضمین کند.

الف) خواسته‏ها و تمایلات طبیعى که آدمى جویاى تأمین آنهاست. این تمایلات مسیرى را از هر راهى که باشد خواهانند و براى صاحب خویش طریق مشروع را معین نمى‏سازند که در نتیجه آن‏چه از قوانین دین پیش رو دارد، نادیده انگارد این لغزشگاه مخصوص عصر غیبت کبرى نیست ولى در این دوره به جهت فزونى عوامل گمراهى خطرناکتر است.

ب) رویارویى انسان با انواع و اقسام فشارها و کینه‏ها دشواریهایى که در راه حقیقت و ایمان با آنها مواجه مى‏شود و براى مبارزه با آنها به از خود گذشتگى و نیرومندى اراده نیازمند است. انسان با این لغزشگاه، در زمان جدایى و دورى اسلام از متن زندگى مواجه مى‏شود. چنان‏که زمان غیبت کبرى نیز داراى چنین خصوصیتى است.

ج) رویارویى با انواع شبهات و تشکیکاتى که آدمى در مورد وجود پیشواى خود یعنى حضرت بقیةاللَّه عجل اللَّه فرجه با آنها روبرو مى‏شود که هرچه زمان به درازا مى‏کشد، این لغظگاه وسعت بیشترى مى‏یابد.

هر یک از این لغزشگاه‏هاى سه گانه در دوران غیبت کبرى شدّت مى‏یابند و آزمون الهى براى کسب شایستگیهاى اسلامى دشوارتر مى‏شود و لذا در برخى رویات آمده است:

«ظهور محقق نمى‏شود تا آن زمان که پاک و خالص شوید و به خدا سوگند نه، تا آن زمان که غربال شوید و به خدا سوگند نه، تا آن زمان که هرکس اهل شقاوت است شقى و آن‏که اهل سعادت است سعید گردد.»(105)