به نام خدا

تشنگی و عطش جانمان را آزرده است. در بیابان روزمرّه زندگی، خسته و تشنه به دنبال قطره ای آب زلال و گوارا به دین سو و آن سو می دویم تا شاید عطش روحمان را فرو نشانیم و طعم شیرین حیات را با تمام وجودمان بچشیم. رنج ها و مشقّت ها را به جان می خریم تا بلکه خود را به برکه آرامش، خوشبختی، نشاط و طراوت و در یک کلام «حیات واقعی» برسانیم. ولی افسوس از هر که می پرسیم و به دنبال هر که می رویم، سر از سراب در می آوریم و ناکام و افسرده، جز حیرت و اندوه حاصلی نصیبمان نمی گردد. چه کنیم؟ راه نجات چیست؟ سرچشمه حیات کجاست؟

در این شب سیاهم گم گشته راه مقصود/ از گوشه ای برون آ ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود / زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت¹

بپذیریم که تمامی این حیرت‌ها و سختی‌ها، رنج‌ها و سردرگمی‌ها و در یک کلام چه کنم، چه کنم‌هایی که بدان مبتلا گشته‌ایم، همه به خودمان باز می‌گردد. وجدانمان حکم می‌کند که خود مقصّریم. گناهمان را بپذیریم و اعتراف به غفلت‌ها و بی توجّهی‌هایمان نسبت به خالق مهربانمان نمائیم.

خدایی که مهربانترین مهربانان است از سر لطف و رحمت برایمان حیات و زندگی و آرامش و راحتی خواسته است. او خود در کلام نورانیش ما را به حیات دعوت کرده. دعوت او به حیات، خطاب به ما «به ظاهر زندگان» است تا طعم حقیقی حیات و زندگی واقعی را بچشیم. ولی ما با کمال شرم و تألف به خدای مهربان رئوف که جز خیر برای ما نخواسته، اعتماد ننموده و دعوتش را با جان و دل نپذیرفته ایم. آیا ما خود مقصّر نیستیم؟!

تو به تقصیر خود افتادی از دین در محروم / از که می نالی و فریاد چرا می داری

او سرچشمه حیات را قرار داده و فرستادگان و راهنمایان از جانب او، آن را نشانمان داده اند و ما را بدان فرا خوانده اند. «عین الحیاه» یعنی سرچشمه حیات یکی از القاب مولای مهربان و غریبمان حضرت مهدی صلوات الله علیه است. در زیارت آن حضرت می خوانیم: «السّلام علیک یا عین الحیاه»²

او به ما نزدیک است و آگاه به احوالمان. سایه رحمت و لطف و عنایتش بر سرمان گسترده است و چشم انتظار و آماده که او را بخواهیم و بخوانیم تا از جرعه های آب گوارای حیات و سعادت سیرابمان کند. ولی ما بی توجّه به آن عزیز، سرگرم زندگی روزمرّه، به سراب دلخوش نموده و از دریای رحمت و حیات الهی غافل مانده ایم.

امام رئوف حضرت رضا علیه السّلام در کلامی زیبا و دلنشین وصف امام و حجّت هر زمان را چنین بیان فرموده:

الإمام الماء العَذب علی الظّماء

امام، آب گوارای زمان تشنگی است.³

چه زیبا و امید بخش، بر این مژده گر جان فشانم رواست.

اینک قصد کنیم و با تمام وجود بخواهیم که خود را به سرچشمه حیات برسانیم و طعم شیرین زندگی را حس نماییم زیرا مقصد نزدیک است و خواستن، رسیدن است.

مولایمان صاحب الزّمان، کریم و مهربان است و فریادرس درماندگان. محال است امیدواری از درگاه او ناامید بازگردد.

با تمام قلب او را بخواهیم. به او توجّه کنیم و به یادش باشیم. برایش دعا کنیم ...

بدانیم که فرصت کم است، حال، پیش از آنکه دیر شود، خود را به سرچشمه حیات برسانیم. و بگوییم:

ای آفتاب خوبان می سوزد اندرونم / یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت⁴

--------------------

1- حافظ

2- زیارت امام زمان علیه السّلام در روز جمعه. مفاتیح الجنان به نقل از سیّد بن طاووس رضوان الله علیه

3- حدیث جامع در بیان معرفی امامان علیهم السلام. اصول کافی ج1/ص286 (ترجمه مرحوم مصطفوی)

4- حافظ