پیش برد اهداف معنوى و تحقّق‏بخشىِ حکومت عدل الهى به پشتیبانى غیبى نیاز دارد. تمام انبیا در عین همه واجدیت انسانى، از امدادهاى الاهى نیز برخوردار بودند. چیرگى حضرت نوح بر کافران، غلبه حضرت ابراهیم بر آتش نمرودیان، نجات بنى‏اسرائیل به دست حضرت موسى از ستم فرعون و... به امدادهاى غیبى بود. چیره شدن حضرت مهدى‏علیه السلام بر اهریمنان در پهنه گیتى نیز به مدد برخوردارى ایشان از تمام قدرت‏ها و معجزات و بینات انبیاست. امام صادق‏علیه السلام فرمودند:

 «هیچ معجزه‏اى از معجزات انبیا و اوصیا نیست، مگر اینکه خداوند - تبارک و تعالى - مانند آن را به دست قائم‏علیه السلام ظاهر مى‏گرداند تا بر دشمنان اتمام حجّت کند.»

 امام باقرعلیه السلام در گزارشى از هنگامه‏ى ظهور آن حضرت گویند:

 «پس قائم در بین رکن و مقام به پاى مى‏خیزد و نماز مى‏گزارد؛ در حالیکه وزیر او همراهش مى‏باشد. پس مى‏گوید: اى مردم! همانا ما - بر کسانى که بر ما ستم کردند و حقّ ما را ستاندند - از خدا یارى مى‏جوییم. هرکه در خدا با محاجّه مى‏کند، من به خدا سزاوارترم، هرکه آدم با ما محاجّه مى‏کند، من سزاوارترین مردم به آدم هستم. هرکه در نوح با ما محاجّه مى‏کند، من سزاوارترین مردم به «نوح»ام، هرکه در ابراهیم با ما محاجّه مى‏کند، من سزاوارترین مردم به «ابراهیم»ام. هرکه به «محمد» با ما محاجّه مى‏کند، من سزاوارترین مردم به «محمد»صلى الله علیه وآله وسلم هستم.... به خدا سوگند که سیصد و اندى به‏سوى او مى‏آیند که در میان آنها پنجاه زن هستند و همگى بدون قرار قبلى در مکه جمع مى‏شوند...»