باید بدانیم توقیعات امام زمان‏^{علیه السلام} نیز مانند سایر احادیث امامان بزرگوار حاوى مطالى گوناگون اعتقادى، مبدئى، معادى، اخلاقى، فقهى، تاریخى، علمى و پرسش درباره‏ى مدّعیان نیابت و... است. بنابراین اگرچه در موارد خاص صدور یافته است براى تمامى شیعیان قابل استفاده است.

از باب نمونه: درباره توفیقى بودن اسما و صفات حق تعالى:

«تَعالى اللَّهُ و جلَّ عَمّا یصِفُونَ، سُبحانَهُ وَ بَحَمدِه.»(128)

«خداوند از آن‏چه که توصیف مى‏کنند برتر و با ستایش او را تنزیه مى‏کنم.»

درباره‏ى لطف و توفیق او:

«و اللَّهُ یلْهِمُکمُ الرُّشْدَ، وَ یلْطِفُ لَکم فی التَّوفیقِ بِرَحْمَتِه.»(129)

«و خداوند راه رشد و هدایت را به شما نشان دهد و به رحمت خود، موفّقیت را به آسانى برایتان فراهم سازد.»

در این که سنّت الاهى بر بقاى حقّ و نابودى باطل است:

حَفِظَ اللَّهُ الحَقَّ عَلى‏ أهْلِهِ، وَ أقَرَّه فى مُسْتَقَرِّه.(130)

خداوند حق را بر اهلش نگه داشته و آن را در جایگاه خود ثابت قرار داده است.

در لزوم معرفت امام:

و اگر شیعیان ما - که خداوند توفیق طاعتشان دهد - در راه ایفاى پیمانى که بر دوش دارند، هم‏دل مى‏شدند، میمنت ملاقات ما از ایشان به تأخیر نمى‏افتاد.(131)

در این که وجود امام مایه‏ى حفظ مردم است:

ما شاهد و ناظر مناجات تو بودیم. خداوند با آن وسیله‏اى که به‏سبب اولیاى خویش به تو بخشیده است، تو را حفظ فرماید.(132)

درباره‏ى حتمى بودن ظهور:

وَ اللَّهُ مُتِّمُّ نورِهِ وَ لَوْ کرِهَ المُشْرِکونَ.(133)

خداوند نور خود را تمام خواهد کرد؛ اگرچه مشرکان را خوش نیاید.

درباره‏ى عنایات آن امام نسبت به شیعه:

ولى در عین حال بر اخبار و احوال شما آگاهیم و هیچ چیز از اوضاع شما بر ما پوشیده و مخفى نیست. از خوارى و بى‏کسى‏اى که دچارش شده‏اید باخبریم؛ از آن زمان که بسیارى از شما به برخى کارهاى ناشایست - که پیشینیان صالح شما از آن‏ها دورى مى‏جُستند - گرویدند و عهد و میثاق خدایى را آن‏چنان پشت سر انداختند که گویا به آن پیمان آگاه نیستند.(134)

درباره‏ى توبه و استغفار:

أخْطَأْتُ بِرَدِّک بِرَّنا، فإذا استَغْفَرَتَ اللَّه عَزَّ وَ جَلَّ فَاللَّهُ یغْفِرُ لَک.  (135)

با ردّ احسان ما خطا کردى و اگر از خدا طلب بخشایش کنى، خداوند تو را خواهد بخشود.

در رفع حوائج مردم:

«قُلْ لَهُ: أرْخِصْ نَفْسَک، وَ اجْعَلْ مَجْلِسَک فى الدِّهْلیزِ، وَاقْضِ حوائِجَ النّاسِ، نَحْنُ ننصُرُک.»(136)

«به او بگو: خودت را براى مردم ارزان کن (در دست رس همه قرار بده) محلّ نشستن‏ات را دهلیز خانه انتخاب کن و حاجت‏هاى مردم را برآور. ما یارى‏ات مى‏کنیم.»

درباره نوّاب اربعه:

«وَ أمّا مُحَمَّدُبنُ عُثمانَ العَمْرِوىُّ، رَضی اللَّه عَنْه وَ عَن أبیهِ مِنْ قَبْلُ، فَإنَّهُ ثِقَتی وِ کتابُهُ کتابی.»(137)

«و امّا محمّدبن عثمان عمرى، پس خداوند از او و پیش از او از پدرش راضى باشد. او ثقه و مورد اطمینان من و نوشته‏ى او نوشته‏ى من است.»

درباره‏ى نایب سوم:

«او را مى‏شناسیم - خداوند همه‏ى خوبى و خشنودى را به او بشناساند و او را به توفیق سعادتمند سازد - از نامه‏ى او آگاه گشتیم و آن‏چه که او بر آن است مورد اطمینان ماست و در نزد ما منزلت و جایگاهى دارد که باعث خشنودى و سرور اوست. خداوند احسانش را درباره‏ى او افزون دارد که همانا او سرپرستى تواناست و سپاس خداوندى را که بى‏شریک است و درود و سلام فراوان خداوند بر رسولش حضرت محمّد و خاندانش باد!»(138)

درباره‏ى نایب چهارم:

«اى علىّ‏بن محمّد سمرى * خداوند پاداش برادرانت را در مرگ تو بزرگ گرداند! تو تا شش روز دیگر از دنیا خواهى رفت. پس کارهایت را جمع و منظّم کن و به هیچ کس وصیت مکن که بعد از تو جانشین گردد؛ چرا که غیبت تمام و کامل واقع شده است و ظهورى مگر بعد از اجازه‏ى خداوند متعال نیست و ایناجازه بعد از مدّتى دراز و تیرگى و سختى دل‏ها و پُر شدن زمین از ظلم و جور است.»(139)

مى‏بینیم که بخش بسیارى از میراث گران قدر آن امام مهربان به صورت نامه و رساله آمده است.