پر شدن زمین از ظلم و جور را با انحراف و فساد باید دو چیز دانست، زیرا فساد فردى، انحراف در عقیده و ترک دستورات عبادى خداوند، ظلم و ستم نسبت به یکدیگر تفاوت دارد. علاوه بر این ظلم بالتسویه، عدل است براى پر شدن زمین از ظلم و جور، نیازى به این نیست که همگى افراد بشر ظالم باشند، بلکه کافى است دو ابر قدرت شرق و غرب صحنه زمین را پر از ظلم و جور کنند ولى در عین حال یک سرزمین چند میلیون نفرى و یا چندین شهر و روستا، از ظلم جهانى آنان در امان باشند. بهر حال وجود ظلم و ستم جهانى و فراگیر روى زمین، با وجود اشخاص و گروهها و یا چندین شهرِ داراى حکومت صالحه، منافاتى ندارد. مگر نه این است که اگر بگوییم روز عاشورا، صحراى کربلا را ظلم و ستم فراگرفته بود، منافاتى با وجود حضرت سیدالشهدا^{علیه السلام} و وجود جامعه کوچک اصحاب امام حسین‏^{علیه السلام} که جامعه‏اى نمونه بود ندارد. و مگر نه این است که اگر بدین نکته معتقد باشیم و وجود یک جامعه صالح و شایسته و یا یک گروه باتقوایى که بى خود با عدالت زندگى مى‏کنند، با ظهور امام‏^{علیه السلام} منافى بدانیم، دیگر باید هرگونه حرکت و تلاش پى‏گیر را در راه ایجاد جامعه‏اى اسلامى، محکوم کنیم و دیگر براى مجاهدت راستین اسلامى رزمندگان مسلمان و پیکار خستگى‏ناپذیر مردان راه حق و ایثار و فداکارى دانشمندان بزرگ اسلامى و شهادتهاى حماسه آفرین شهیدان بزرگى از فقها و علماى اسلامى در طول تاریخ غیبت کبرى، مفهومى نخواهیم یافت.(125)